"خدا یکتاست"

بودن

zireh-gonbadeh-kabud — Sun, 05 Oct 2008 15:00:18 GMT

شخصی که با وجودش بر روی اندیشه ها و احساس ها سنگینی دارد و حضورش در زمان احساس می شود ، یک "هیچ" را که هیچ قرین دیگری بودنش را اثبات نمی کند ، چیزی می کند .

دکتر شریعتی ، هبوط

آفت عشق وصل است...بوسه !

zireh-gonbadeh-kabud — Sat, 20 Sep 2008 19:02:18 GMT

هرگز ! روح های اندک و بی سرمایه اند که در بی دردی ، به ابتذال می کشند ، عشق های مزاجی اند که در وصال می میرند ، در پیری می پژمرند ، سراب ها زود پایان می گیرند ، اما روح های بزرگ و سرمایه دار که گنجینه های بی شمار در خود پنهان دارند ، روح های نیرومند و توانا که خلاق و هنرمند ، روح هایی که امانت دار خدایند و همانند خدا و مسجود ملایک...اینان در "نیل" ، در "وصال" ، در "کام" به رکود نمی افتند ، نمی پوسند ، عفونت نمی گیرند . احساس هایی که همچون طلایند ، از آرامش ، از ماندن زنگ نمی زنند ، روح هایی مسی ، آهنی ، حلبی ، گوشتی ، مردابی...چنین اند .

دو روح ثروتمند و هنرمند می توانند برای همیشه هم را استخراج کنند ، هم را بسازند و این خود یک زندگی کردن است و این چنین هم را دوست بدارند . و این خود یک زندگی کردن است...

ممکنه ادامه هم داشته باشه....

از کتاب هبوط نوشته ی دکتر علی شریعتی

بودن یا نبودن ؟!

zireh-gonbadeh-kabud — Sun, 14 Sep 2008 17:42:18 GMT

بودن یا نبودن ؟! مسأله این است ! آیا شریفتر آن است که ضربات و لطمات روزگار نامساعد را متحمل شویم و یا آنکه سلاح نبرد بدست گرفته با انبوه مشکلات بجنگیم تا آن ناگواری ها را از میان برداریم ؟ مردن...خفتن...همین و بس ؟

اگر خواب مرگ دردهای قلب ما و هزاران آلام دیگر را که طبیعت بر جسم ما مستولی می کند پایان بخشد ، غایتی است که بایستی البته آرزومند آن بود . مردن...خفتن...خفتن ، و شاید خواب دیدن . آه ! مانع همین جاست . در آن زمان که این کالبد خاکی را به دور انداخته باشیم ، در آن خواب مرگ ، شاید رویاهای ناگواری ببینیم ! ترس از همین رویاهاست که ما را به تأمل وامی دارد و همین گونه ملاحظات است که عمر مصیبت و سختی را اینقدر طولانی می کند . زیرا اگر شخص یقین داشته باشد که با یک خنجر برهنه می تواند خود را آسوده کند ، کیست که در مقابل لطمه ها و خفتهای زمانه ، ظلم ظالم ، تفرعن مرد متکبر ، آلام عشق مردود ، درنگهای دیوانی ، وقاحت منصب داران ، و تحقیرهایی که لایقان صبور از دست نالایقان می بینند ، تن به تحمل در دهد ؟؟ کیست که حاضر به بردن این بارها باشد ؟ و بخواهد که در زیر فشار زندگانی پر ملال پیوسته ناله و شکایت کند و عرق بریزد ؟ همانا بیم از ماوراء مرگ ، آن سرزمین نامکشوفی که از سر حدش هیچ مسافری بر نمی گردد ، شخص را حیران و اراده ی او را سست می کند ، و ما را وا می دارد تا همه مشقاتی که از حد و نوع آن بی خبر هستیم پرتاب نکنیم ! آری ، تفکر و تعقل همه ما را ترسو و جبان می کند ، و عزم و اراده ، هر زمان که با افکار احتیاط آمیز توأم گردد رنگ باخته صلابت خود را از دست می دهد ، خیالات بسیار بلند ، به ملاحظه ی همین مراتب ، از سیر و جریان طبیعی خود باز می مانند و به مرحله ی عمل نمی رسند و از میان می روند...خاموش !

پاره ای از نمایشنامه ی هملت ، شکسپیر

ترجمه ی مسعود فرزاد

جوانی

zireh-gonbadeh-kabud — Mon, 08 Sep 2008 08:08:18 GMT

کودکی را پشت سر گذاشتم... و حال آنقدر بزرگ شدم که به اندازه ی یک کفش پاشنه بلند به آسمان نزدیکم !

پناه

zireh-gonbadeh-kabud — Sat, 23 Aug 2008 08:19:18 GMT

بروید به مساجد پناه ببرید ! چرا شما گناهکارانی را به دنیا بیاورید ؟؟؟!

من خود از لحاظ درستکاری آدمی عادیم ولی می توانم در برخی مسایل چنان خود را مقصر بدانم که بهتر بود مادرم مرا به دنیا نیاورده بود . من بار خطاهایی را بر پشت خویش دارم که به فکرم نمی رسد چگونه و چه وقت آنها را مرتکب شده ام !؟ مردمی مثل من که بین زمین و آسمان می خزند چه می توانند بکنند ؟؟؟! چه چیز انتظارشان را می کشد ؟؟؟!

ما همه دغلبازان خطاکار هستیم که نباید مورد اعتماد باشیم . شما راه خود را به سوی مساجد پیش گیرید . اگر چون یخ پاک و چون برف خالص باشید از افترا ایمن نیستید . اگر لزومی دارد که ازدواج کنید ، با احمقی ازدواج کنید چون مردم خردمند خوب می دانند که شما چطور آنها را تبدیل به عفریت می کنید...

موعود

zireh-gonbadeh-kabud — Thu, 14 Aug 2008 14:45:10 GMT

شاید این جمعه بیاید...شاید !

تازیانه

zireh-gonbadeh-kabud — Thu, 14 Aug 2008 14:29:09 GMT

اگر با هر کس نسبت به شایستگی او رفتار کنم ، چه کسی از تازیانه معاف می شود ؟؟؟

نسبت به آنها به تناسب شرافت و شأن خود رفتار می کنم و هرچه کمتر درخور باشند ، ارزش کَرم من بیشتر است . آنها را هدایت می کنم .

خستگی...من...زندگی...و باز هم زندگی !

zireh-gonbadeh-kabud — Mon, 21 Jul 2008 18:52:18 GMT

نفسم می گیرد و من نمی دانم این بی میلی به استعمال اکسیژن است یا تراکم اکسیژن در گلویم گیر می کند و گلویم را می فشارد تا اشک بریزم...!!؟ شاید ندانی رفیق !؟ ولی من احساس می کنم که در این ۲۰ سال که اگر ۱۱ سالش را هم نادیده بگیرم ، در ۹ سال اخیر به اندازه ی تمام پدرهای زحمت کش دنیا انرژی ام را به کار گرفتم و اکنون به اندازه ی همه شان خسته ام و از تمامشان ورشکسته تر !!! این همه کار بی پایان...این همه درد بی انتها...این همه وظیفه ی به جای مانده...را با کدام انرژی پاسخ گو باشم ؟؟؟!...

گاه که خیال مرا با خود اینطرف و آن طرف می برد ، از خود می پرسم : چرا من در وان حمام غرق نمی شوم ؟؟؟! چرا نمی شود چشمان را بست و فراموش کرد که این همه آدم را این همه دوست داری...؟! چرا نمی شود نشست و زندگی را سانسور کرد ؟؟؟! وقایعی را که بد آموزی دارد حذف کرد و با بهترین هایش زندگی کرد ؟! چرا وقایع زندگی ملاحظه ی هیچ چیز و هیچ کس را نمی کنند ؟؟؟! چرا من اونقدر کوچکم که نمی توانم کارهای بزرگ کنم ؟؟؟! و چرا ما هیچوقت یکدیگر را نمی فهمیم ؟؟؟! چرا واژه ها اینقدر ناتوانند و چرا ما نمی فهمیم که گاه اشکال از ناتوانی واژگان است و بس...و چرا ما نمی فهمیم !!!؟؟

پتو را دور خود مچاله می کنم...به خود می پیچم و سر را زیر بالشت می کنم تا دنیا یادش برود من هم هستم !! ولی بعضی چیز ها به طرز احمقانه و نامردانه ای انکار ناپذیرند !

دنگ...دنگ...!!! باز هم ساعت یک ربع به ۵ شد...و دنیا برای حضور غیاب من آمد ! باید بروم...مادرم امروز هم مثل هر روز منتظر فنجان نسکافه ای است که من تقدیم خلوتش می کنم ، دلی هنوز هم به لبخندهای من خوش است ، وجودی هست که هنوز هم انتظار من را می کشد...هنوز هم وقتی جکی برایم تعریف می کنند باید بخندم ، هنوز هم باید بشینم و حرف های مادرانه ی مادر را با حوصله گوش کنم ، هنوز هم باید ناز دوستانی را بکشم که هیچ وقت نازم را نکشیدند ، هنوز هم باید ادای آدم های قوی را در بیاورم ، هنوز هم باید سرپا بایستم و به دنیا لبخند بزنم ، هنوز هم نمی توانم بی تفاوت باشم ، هنوز هم باید مهربان باشم ، هنوز هم دردهایی هست که باید به دوش کشم ، هنوز هم بايد ماله اي دستم باشد تا اگر لازم شد روي همه چيز ماله بكشم ، هنوز هم باید باشم...باید زندگی کنم...مثل همیشه ! می دانی !؟ زندگی اصلا کاری با اين حرفا ندارد ! چه من حوصله داشته باشم چه نداشته باشم او دستم را گرفته و می کشد...! می شود عین بچه های نق نقو دایم پاي به زمین کوبید و گریه و فریاد کرد...می شود هم مثل بچه های خوب سر را پایین انداخت و راه را رفت ، بغض ها را برای خود نگه داشت و سعی کرد قبل از اینکه زندگی دستت را از جا در بیاورد قدم ها را هم گام با او کرد و اگر زورت رسيد گاه مسيرش را عوض كرد ! این احتمالا عاقلانه ترین و ایمن ترین کار است !...و اين تنها واقعيت است ! تلخ ترین و شاید شیرین ترین حقيقت زندگی !!!

حالا این همه انرژی را چه کسی ، و کجا خیرات می کند که برویم و یک جرعه از او بخریم فقط خدا می داند !!!!؟

من ، خدا و جای خالی همگان...!

zireh-gonbadeh-kabud — Sat, 19 Jul 2008 17:44:18 GMT

شب كه مي شود چشم فرو مي بندم و جهان در چشمانم فرو مي رود...سياه مي شود...محو مي شود...من مي مانم و من ! تصاويري پشت پرده ي سياه چشم، كه فقط من قادر به ديدنش هستم و احساس...و خدا ! كه فقط من قادر به حسش هستم !!! اين دنياي من است ! دنياي شبانه ي من ! و گاه روزانه من كه در ذهن اتفاق مي افتد ! و من چه خواب ها و چه تصوير ها و چه درد ها و چه حس ها را در اين دنياي سياه تجربه كردم كه مطمينم هيچ كدام قادر به دركش نيستيد .

ديشب كه چشم فرو بستم و جهان با فرو بستن چشمانم سياه شد...تصاويري پشت دنياي سياه چشم ديدم كه هيچ كس من را در ديدنش همراهي نكرد !!! ديدم كه من ! تنها بودم . ديدم كه من بي كس بودم و عاجز....ناتوان تر از هميشه ! ديدم كه چطور پسركي مرا زير رگبار تند كلمات زشت و در هم بر هم كه زاييده ي ذهن كثيفش بود زخمي مي كرد...! ديدم كه پسرك چطور اجازه ي دست بلند كردن بر شخصيت من را به خود داد و چطور مرا زير مشت و لگد هاي كثيف و سنگينش له مي كرد...! خون و درد وجودم را فرا گرفته بود و دختركي كه چشم اميد من بود فقط نگاه هاي بي حسش را تحويل وجودم مي داد !!! دماغم شكسته بود و خون مي آمد و اين وجودم بود كه بيش از هر چيز درد مي كرد...و هيچ كس نبود...كنار خيابان هاي غريبه در خون و خاك و درد به خود مي پيچيدم ! نمي دانم كدوم مرد خداشناسي مرا به بيمارستان رساند و غيب شد...و هيچ كس نبود...

فرداي اون روز كذايي كه ديگر همه چيز تقريبا آرام بود جز بيني ام كه گاه خون ريزي مي كرد و بادمجاني كه زير چشمم كاشته شده بود با عده اي از دوستان و دوستانِ دوستان قرار داشتم . و بين آن همهمه كه در جهان پر سكوت گوشم غوغا به پا كرده بود ، سخت مي شد صداي دوستان را از ديگران تميز داد كه مدام مرا سوال پيچ مي كردند كه "چي شده ؟!"...براي آن كه دوباره آتيش به پا نشود هرچه دروغ بلد بودم سر هم كردم و تحويلشون دادم ! و دوستان بين آن همهمه تنها نگاهشان را تحويل وجودم مي دادند ! بيرون...نمي دانم چرا...ولي تصوير دعوايي را ديدم...دعوايي كه دوستان به رسم دوستي با من و به بهانه ي من راه انداخته بودند ! و من دوباره از بيني ام خون مي چكيد و سر دردهاي سخت ! هر طور بود از آنجا خارج شدم و بعد...ديگر هيچ كس نبود...من بودم و راننده تاكسي هرزه اي كه دايم نگاه هيز خود را بي پروا نثار وجود پر دردم مي كرد كه اين بار غرق در اشك و خون و ترس بود و روحي كه جسم را فراموش كرده بود...براي فرار از نگاه هاي زشت مردك كه مانند پتك بر سرم فرود مي آمد به دخمه اي تنگ و تاريك و كثيف پناه بردم...و مي داني رفيق ؟! توي اون نكبت و كثافت ، زير صداي قدم هاي مردمي كه حتي نگاه هاي غريبشان را از آدم دريغ مي كردند ، بين چندين خيابان غريبه كه نمي دانستم مرا به كجا خواهند برد ، من كه عرق اشك و خون مي ريختم ، عاجزانه طلب لحظه اي امنيت و آرامش مي كردم...من كه از درد در وجود دردناك خودم مچاله شده بودم بار ديگر شماره ي هر يك از دوستان و آشنايان را با اون موبايل نكبتي مي گرفتم ، در دست رس نبود !!! آري...هيچ كس در دست رس نبود ! در آن آشفته بازار خون و درد و اشك هيچكس جز من نبود...! هيچ خبري از اون همه كساني كه دم از بودن و ماندن و دوستي و كوفت و زهر مار مي زدند ، نبود...هيچ كس نبود...هيچ كس...! فقط من بودم و من ! خدا بود . و من بار ديگر غرق در تنهايي و بي كسي و ناتواني خود را بغل كردم و آرام در گوش خود زمزمه كردم...هيس !!! چيزي نيست...ببين من اينجام !...صدا در گوش پيچيد...وجود آرام شد...روح آزاد...من، خدا را طلبيد...

zireh-gonbadeh-kabud — Wed, 16 Jul 2008 17:00:19 GMT

چرا نمی گیرد کلام عرفان گوش آلوده ی شهر و دوود و آجر را...؟؟؟!