آرشیو داشتن چیز تخمی ای ست . آرشیو هرچه می خواهد باشد . اصلن آدم باید یک چیزی را در همان لحظه که خواست و اراده کرد داشته باشد بعد هم دیگر نداشته باشد . اصلن آن چیز برای همیشه برود به دَرَک . برود بمیرد . برود نباشد اصلن . هر چیزی برای یک وقتی ست . آرشیو داشتن همه ی چیزهایی را که برای یک وقتی بوده است برای همیــــــشه بودن نگه می دارد ؟ خب که چه ؟ نه واقعن که چه ؟ فکر میکنید خیلی قشنگ است آدم بنشیند آرشیو َش را باز کند و چیزهایی را که در یک روزی بوده اند مرور کند و این سان خود را به گا دهد ؟ نه واقعن فکر می کنید این قشنگ است ؟ لازم است اصلن ؟ همین که ما یک ذهنی داریم که به اندازه ی کافی همه چیز در خودش "همیشه" می کند کافی نیست ؟ لازم است حتمن یک آرشیو مادی هم وجود داشته باشد که به گا رفتنمان کامل شود ؟
همین من که این همه زرت و پرت می کنم در مورد آرشیو داشتن هنوز آنقدر کم عقل هستم که از همه چیز یک آرشیو درست می کنم . بگذارید برایتان بگویم...ممم...خب...ما اینجا یک آرشیو کامل از عکس ها از سالِ هزار و سیصد و فولان که دوربین داشتیم داریم . یک آرشیوِ کاملِ فیلم از سالِ هزار و نهصد و سی و فولان مثلن . و از این قبیل اند یک آرشیو کامل آهنگ ، نوشته ، اس ام اس و خلاصه هر چیزی که برای به گا دادنِ یک انسانِ بیست و چهار ساله لازم است . لذا ما هر شب می نشینیم یکی از این آرشیو ها را باز می کنیم و همراهش به گا می رویم . اینقدر هم خوب است این به گا رفتن . یک جوری ست که ارگاسم ندارد . فقط می سابَد آدم را...یعد یکهو می بینی که انقدر سابیده شدی که تمام شدی . نیستی دیگر .
حالا که صحبت از آرشیو شد بگذارید این را هم بگویم که دستِ بر قضا امروز یکی از آن روزهایی بود که به طورِ اتفاقی یکی از فولدر های کوفت را باز کردم و با یک صحنه ای از سه-چهار سالِ پیش مواجه شدم که آن سه چهار سالِ پیش اینگونه باهاش مواجه نشده بودم ! یک سری خط خطی های دستی در آن زمان...که همه ی کارکترها به نحوی در حالِ "فریـــــاد" زدن بودند ، یک سری متنِ چت های خصوصی حاویِ مقدارِ زیادی حقیقتِ تلخ که مثلِ اسید پاشیده شده بودند در صورتِ آن زمان َم ولی چنان تنم گرم بودم آن وخت ها که تا امروز سوزشش را اینچنین احساس نکرده بودم و در نهایت یک سری عکس از ساعدِ دست ِ خودم غرقِ در خووون !!! هِه ! می دانید ؟ من خنده ام می گیرد از بعضی چیزها . گاهی هم خجالتم می گیرد . یا نه اصلن شاید از فرط خجالت خنده ام می گیرد . این چیزها از آن چیز هاست . حالا مهم نیست که من الآن چه َم می گیرد از بعضی چیزها . چیزی که مهم است این که آن سه-چهار سالِ پیش یک سال هایی بود که معشوقِ من بود . یعنی وجود داشت . آدم وقتی معشوقش هست معمولن حالِ خوشی دارد . من اما آن سال ها یک حالی داشتم که نه آن سال ها نه این سال ها و نه هیچ سالِ دیگری نخواهم فهمید که چه حالی بود . ولی یک حالی بود ! یک حالی که کارهای وحشیانه ی حماقت بار و مهربانی های کسخلانه و بلاهت تا خرخره َم رسیده بود ! البته معشوقِ بنده از آن معشوق های واقعی و معمول نبود که فکر کنید همه چیز بر روال پیش برود و خیلی همه چیز اوکِی و این ها . خیر معشوقِ من یک روز بود . یک روز نبود . یک روز بود . بیشتر نبود . البته اگر بخوهیم عمیقن این مسئله را بررسی کنیم معشوقِ من هیچ وقت نبود . یک وَهمی بود که یک نفر آن سوی دنیا گاهی به بودنش دامن می زد و گاهی بودنش را ازم می گرفت . آدمِ ابله هم که عقل درست درمون ندارد طفلی ، می نشیند برای نبودنِ یک وَهم تا پنجِ صبح گریه می کند بعد هم هفتِ صبح پا می شود می رود دانشکده و در طول مسیر هم یک بار با آهنگِ "وان لَست گودبای" ِ آناتما خود را به گا می داد و به همین ترتیب عملِ گاییدنِ خود را تا شبِ بعد و روزِ بعدتر و شب های آتی و و و...ادامه می داد . بعد آخر هم یک آدمِ ابله می آمد و توهم َش را دوباره به او پس می داد ، او هم عینِ احمق ها باز می نشست برای بودنِ وَهمش جشن های کس خلانه می گرفت ! بعد من درست یادم نیست این داستانِ ساعد و تیغ کاتر کجای قضیه را می گرفت ولی خب این نشان می دهد که آدم تا چه اندازه می تواند کس خل باشد . یعنی به طورِ کلی گاهی بعضی چیزها نشان می دهد که آدم چقدر می تواند خطرناک و احمق باشد حتی در مقابلِ خودش . گاهی آدم یک کارهایی انجام می دهد که نه دلیلی برایش دارد نه توجیهی نه هیچی . صرفن انجام می دهد . که چی ؟ نمی دانم که چی . یعنی یادم نمی آید آن زمان که چی ؟ شاید این که آن زمان چقدر تحتِ تاثیر یک چیزی بوده است . آخر من کلن آدمِ تحتِ تاثیری هستم . در این حد که به عنوانِ مثال الآن اگر قبل از نوشتنِ این متن یک مطلب از شاهنامه می خواندم حتمن با لحنِ اساطیری می نوشتم اینا رو . یا یک مثالِ کوچکِ دیگرش وقتی است که من یک فیلمِ سینمایی دیدم . یعنی دیگه تا یک هفته نمی شود من را جمع کرد ها . حتی تا این حد که مثلن نشسته ام جلوی آیینه دارم خیلی شیک آرایش صورتم را پاک می کنم بعد یکهو می زنم زیرِ گریه که "فولانی نباید می مُرد...من باید جای او می مُردم..." نه که واقعن کسی مُرده باشد ها !!! نه ! صرفن فرنوش دارد نقش ِ یک مادری را بازی می کند که مثلن بچه اش را در یک سانحه ای از دست داده است . شوهرش هم دارد سعی می کند آرامش کند...بعد اتفاقاتِ بعدی ای که در اتاقِ من می افتد تا هنگامِ خواب همه مربوط به دیالوگ های این مادرِ بچه مُرده و شوهرش هست و شرایط زندگی و مشکلاتشان...مسخره به نظر می آید ، نه ؟؟؟ کُس خلانه است بیشتر ، نه ؟ بعـــله خب ولی نصفِ زندگی من در بازی کردنِ نقش های فیلمی در تصوراتم با دیالوگ هایی من درآوردی و کارکترهای مختلف می گذرد...و این چنین هم سرگرمم و هم آدم های مختلف بودن را تجربه می کنم و سرنوشت های متفاوت . حالا شما تصور کن من با این حالم وقتی مراسم اسکار را می بینم تا چند روز تحت تاثیرم . خلاصه آن روزها هم لابد تحت تاثیر بودم . همین قدر دیوانه وار که الآن تحت تاثیر چیزهایی که دوست دارم قرار می گیرم . و این تحت تاثیر بودن از همه چیز بدتر و از همه چیز لازم تر برای زندگی است...نتیجه ی اخلاقی اینکه خدا هیچ کس را بیش از اندازه تحت تاثیر قرار ندهد . اگر قرار داد قدرتِ کنترل کردنِ آن را هم بهش عطا بفرماید . الهی آمین .

اگه من یکی از این حیوون گوگولیای حَررررافی که تو انیمیشن ها هستن رو داشتم ، زندگی خیلی شکل و شمایلِ بهتری داشت . قطعن .
وسطِ کارام هِی میومد خرابکاری می کرد ، وِراجی می کرد...هِی هولش می دادم ، از خودم می روندمش ولی اون همین جور سِمِج دوسم می داشت ، هِی سعی می کرد با راهِ حل های مسخره ، به شیوه ی خودش مشکلاتِ منو حل کنه...بعد شبا که خسته و تنها می شدم ، می رف یه گوشه ی اتاقم همین جور مظلوم شب بخیر می گف پتوشو می کشید روش ، پشتشو می کرد بهم می خوابید . منم می رفتم زیرِ پتو...بعدِ یه ربع صداش می کردم می گفتم بیداری . همین جور از زیر پتو می گف اگه صدام نمی کردی الآن خواب بودم . بِش می گفتم بیا اینجا بخواب...برمی گشت نگام می کرد با ذوق می پرسید مطمئنی ؟ لبخندِ دوستانه ی مهربون می زدم می گفتم اوهوم . بیا . پتوشو بر می داش میومد کنار من می خوابید . هر دو دراز می کشیدیم رو به سقف . ستاره ها رو از پنجره نگاه می کردیم . صدای جیر جیرکا میومد . باهم حرف می زدیم حرف می زدیم حرف می زدیم اینقد حرف می زدیم تا کنارِ دستِ پشمالو و نرمش کم کم خوابم می برد....